De Eerste Kamer heeft uiteindelijk het Landelijk Elektronisch Patienten Dossier (LEPD) uit haar lijden verlost. In de retrospectieven in de pers is veel aandacht voor wat er allemaal mis ging.  Iedereen is het er over eens dat de doelen van het LEPD onduidelijk waren. Volgens mij heeft dit project nooit een doelstelling gehad, en dat had grote gevolgen.
Geen gezamenlijke afspraken
Een doelstelling betekent voor mij: een afspraak die betrokken partijen gezamenlijk hebben gemaakt over een doel. Dat is dus iets anders dan een argument dat je kunt gebruiken om politici te overtuigen, of een doel dat één van de partijen voor ogen heeft. En dat is voor dit project niet gebeurd. Toen de partijen 14 jaar na de start van het initiatief voor het eerst (!) officieel bij elkaar zaten om de situatie te bespreken zei men dit: "De noodzaak van landelijke afspraken over algemene standaarden voor de registratie van medische gegevens wordt breed onderschreven. Standaardisering (eenheid van taal) is noodzakelijk voor een goede communicatie tussen zorgverleners". Hierbij kunnen echter de volgende kanttekeningen worden geplaatst. Vooralsnog is het onduidelijk om welke medische gegevens het gaat. Daarover moeten ook nog landelijke afspraken worden gemaakt. Deze onduidelijkheid bemoeilijkt de discussie: waar hebben we het nu precies over? Hier doorheen speelt een discussie over het precieze doel van het landelijk EPD. Over het belang van uitwisseling van medicatiegegevens lijkt iedereen het eens. Habets (Landelijke Huisartsen Vereniging LHV) vraagt zich echter af of het landelijk EPD vooral nodig is voor acute noodsituaties of voor ondersteuning van de reguliere zorg. Volgens hem heeft de zorgsector vooral behoefte aan uitwisseling van radiologische beelden en laboratoriumgegevens, maar daarin wordt nu niet voorzien. (Bron: Expertmeeting EPD: opbrengst en vragen: notitie  Rathenau Instituut voor de Eerste Kamercommissie VWS/JG, 18 januari 2010). In hetzelfde stuk leggen de artsen ook uit dat medische gegevens in een dossier niet zomaar door anderen juist geïnterpreteerd kunnen worden, dus het kan ook een bron van fouten worden. En zo gaat het pagina's lang door, er blijft geen spaan heel van de logica waarop het EPD is gebaseerd. Vervolgens gaat ieder zijns weegs, en gebeurt er verder niets meer met al deze nuttige constateringen.

Zo had het kunnen gaan
Laten we nu eens een gedachtenexperiment doen, en de tijd een jaar of 12 terug zetten. Ik herinner me dat ik in die tijd een interview op tv zag met Sweder van Wijnbergen, die destijds als ondernemer bezig was het LEPD te promoten. Hij zei uit de grond van zijn hart dat hij niet begreep waarom we zo'n systeem niet allang hadden, omdat we met een goede uitwisseling van patientgegevens zomaar 19.000 ziekenhuisopnames per jaar zouden voorkomen. Als het Rathenau Instituut TOEN- in 1998- dat gesprek had georganiseerd, waren de ambtenaren en politici snel uit deze droom geholpen. Die ziekenhuisopnames betreffen bejaarde veelslikkers, en medicijnmisbruik dring je terug door gericht toezicht in de bejaardenzorg en de invoering van checklists bij de voorschrijvers. Een LEPD heb je daarvoor niet nodig. Dat weten we nu, omdat het inmiddels al gedaan is, maar dat wisten de mensen uit de praktijk toen ook. Maar goed, ook al gaat een LEPD de gezondheidszorg niet spectaculair verbeteren, er blijven genoeg  redenen over om er toch mee door te gaan, mits de kosten binnen de perken blijven. Ik denk dat de experts daar best uit waren gekomen. Ik denk zelfs dat de sector een deel had meebetaald,  omdat artsen en apothekers juist toen begonnen met investeren in regionale EPD's. We denken dus nog even door, en ik stel me zo voor dat men ná zo'n expertmeeting in werkgroepen  oplossingen was gaan bedenken voor alle obstakels van de lijst. Ook de ontwikkelaars van de regionale EPD hebben de koppen bij elkaar gestoken. Een paar maanden later komen ze weer bij elkaar, en tot ieders verrassing blijkt dat de obstakels eigenlijk best op te lossen zijn. Oók die over de privacy. Er komt nog geen landelijk schakelpunt, dat vindt men te duur. Een jaar later worden de eerste regionale systemen aan elkaar gekoppeld. Weer twee jaar later is 40% van de artsen aangesloten. Het is dan 2001, en het hele traject heeft tot dan toe een paar miljoen gulden gekost.

Ja, zo had het best kunnen gaan als iemand die bijeenkomsten had georganiseerd. O ja, en ik voorspel dat een LEPD er op den duur heus wel komt, als het wat handiger wordt aangepakt.

Charles de Monchy
 


Comments


Comments are closed.

De Monchy & Bakker